Saturday, January 17, 2015

நீ வேண்டும் என நான்...

பனியாய்ப்  படர்ந்து நின்றேன் - உன்னைப்
பார்த்த நொடியில் உருகி உவக்க
இமையாய் இயங்கி வந்தேன் - என்றும்
ஈரொரு கணமும் விலகாதிருக்க
நிழலாய்த் தொடர்ந்து வந்தேன்  - உன்னை
நீண்ட நெடுந்தூரம் துணையாய்த் தொடர
காற்றாய் கரைந்து நின்றேன் - என்
கண்ணின் ஈரம் தனை உணர வைக்க
நீ மட்டும் போதும் என்றேன் - வாழ்வில்
நிலையாய் உனக்கு நிகராய்க் கண்டிலேன் ஒருவரையும்!!!

முதுமை கசக்குதோ?

ஈன்றவள் இன்று உடல் இளைத்து
என்னைக் கண்டுகொள்ள யாருமில்லை
என்றாங்கே ஈன ஸ்வரத்தில்
எதிர்நின்று அழுகுரல் எழுப்பி
வருந்துங்கால்... வாராயோ
என் செல்ல பிள்ளாய் - கேளாயோ
என்னவென்று அவள் வார்த்தைகளை
எட்டாக் கனி கேட்கவில்லை அவள் - நீ
எட்டிப் பார்க்க ஏங்குகிறாள்...
எடுத்து செல்வதில்லை யாரும்
எதனையும் என்றும் இப்பூவுலகில்...
முதுமையின் இலக்கணம் தெரியுமோ?
இன்று  அவளுக்கு; நாளை உனக்கு;
எனக்கும் தான் ஓர்நாள்...!!!